Nog een Turkse herinnering. Een picknick aan de oever van een prachtig riviertje in een frisgroene vallei. Er passeert veel volk, te voet en per ezel, en iedereen draagt blatende lammetjes in de armen of in zakken. We groeten de mensen. Het jong volk groet ons terug. Maar van de oude mensen krijg ik, ondanks de rok tot op mijn enkels en de sjaal over mijn schouders, enkel de vijandig blik die over heel de wereld wil zeggen: "Ga weg. Jij hoort hier niet thuis." Na het eten wandelen we langs de rivier. Hier en daar is iemand aan het werk op het veld. Net als Tom zijn bezwete t-shirt uittrekt om zich te verfrissen in de rivier komt er een vrouw van een jaar of dertig uit een zijwegje gestapt. Ze slaakt een kreetje, slaat haar hand voor de mond en draait verlegen het hoofd weg. Tegen zonsondergang belanden we in een dorpje. Naast de oude stenen brug is er een restaurant waar we iets drinken. We gapen naar het bijna middeleeuws aandoend, trage boeredorpsleven tussen de op ruines lijkende lemen huisjes. De herders komen thuis met hun kudden. Oudere, gezette boerinnen tsjokken voorbij in pofbroeken en bloezen en truien over boezems die nooit een beha's gevoeld hebben. Sommigen hebben een riek of een spade over hun schouder, andere dragen bundels gras. Jonge vrouwen in lange, stofferige rokken passeren met kleintjes op de arm. Een rij oude mannen zit fris gewassen, gekamd en gekleed te keuvelen op een bank op de brug. Een jonge man die zijn beetje Engels heeft geleerd in een kebab-tent in Londen vertelt ons dat een derde van de mannen van het dorp in Frankrijk werkt. In de zomer komen de meesten op vacantie. Hoe lijmen die mensen hun twee levens aan elkaar? Die nacht logeren we in een ander dorp aan dezelfde rivier. Er zijn nog twee andere gasten die we niet te zien krijgen. In de eetzaal is er een zithoek met tapijten en kussens waar de melancholiek uitziende receptionist Ismail tv zit te kijken. "Ik kan meer dan 1000 kanalen uit heel de wereld ontvangen", zegt hij trots. "Ook porno?" vraagt Tom. "Wel 20 kanalen. Wil je er een zien? "Ja", zegt Tom. "Nee", zeg ik. Te laat. Net zoals die vrouw aan de rivier deed toen ze Toms naakt bovenlijf zag, draai ik instinctief mijn hoofd weg. Ik verbaas mezelf. In NewYork zou ik niet zo haastig weggekeken hebben.
Twee weken later wandel ik in New York op een zwoele zomeravond door Pier 94, een grote hal aan de Hudson waar heel het jaar door handelsbeurzen worden gehouden. Ik zie gebruinde mannen in mini-gladiatorkostuums met blote bovenlijven en benen, vrouwen met halfblote billen en bijna blote borsten in glanzende witte latex-verpleegsterpakjes, wankelend op hakken waar ik hoogtevrees van zou krijgen, een jongen beschilderd met tijgerstrepen met enkel een g-string aan, een meisje naakt onder groene en gouden glitter, twee zusjes verkleed als sneeuwwitte poedels met elk een staartje met een kwastje, roze leibandjes tussen de witte tanden en een halsbandje om waarop bij de ene Mimi en de andere Fifi staat…en ga zo maar door. Ik ben op de “Exotic Erotic Expo and Ball”. Maar waarom, met al dat bloot, staat de airco op ijskoud? “Om de tepels te doen rechtstaan’, suggereert Tom. Ik ben alvast blij dat ik mijn sjaal heb meegebracht, dezelfde die ik aan dat riviertje in Turkije over mijn schouders legde. In de halfduistere 'dungeon' tikkelt een gemaskerde man een zweepje op de billen van een niet erg enthousiast blond meisje. “Straks wordt het serieus”, waarschuwt hij. De blauwe strepen op haar heupen liegen niet. Verder op is er een modeshow van korsetten bezig. Nog nooit heb ik zo'n verzameling megaborsten bijeen gezien. Wat later zie ik dezelfde dames smullen aan een tafel beladen met dubbeldekker-hamburgers en frieten van McDonalds. De beste reclamespotjes zie je niet op tv. Een man biedt me een rood drankje aan. "Een afrodisiac", zegt hij. Zijn "Ultimate Erotic Energizer" smaakt naar grenadine. Een verslaggever van PNN -het Porno News Network- legt zijn hoofd liefdevol op de borsten van Tera Patrick. De knappe Hawaiaanse is op dit ogenblik de ‘It girl’ in porno-land. Een rij mannen schuift geduldig aan voor haar handtekening op een levensgrote poster van haar nieuwste film: "Teradise Island, Anal Fever". Op het podium is inmiddels de verkiezing van Mister Exotic Erotic begonnen. Na de voorselectie schieten er zes kandidaten over. Wie het meest applaus krijgt, wint. De gedoodverfde winnaar is de slanke, kunstig geschilderde tijgerjongen die gejoel oogst als hij zijn g-string laat vallen. Maar het grootste applaus gaat naar een dikke Aziaat met blauwe vleugeltjes die breed lachend met zijn Boedha-buik schudt. De ceremoniemeester kan het niet geloven. "You New Yorkers are so fucked up", zucht hij. That’s right. We love the underdog.
Of het aan de Ultimate Erotic Energizer ligt of niet, ik voel me plots slaperig. En het bal moet nog beginnen. We zijn niet de enigen die zich naar de uitgang begeven. Een sukses kan je dit evenement niet noemen. Misschien is het ‘exotic erotic’ aanbod te groot aan het worden om de spanning er in te houden. Buiten staan de taxi’s te wachten. Sommige chauffeurs hebben tulbanden aan, andere schedelkapjes. De meeste taxi-chauffeurs in New York komen uit islamitische landen. ‘Misschien is er wel een bij uit dat lemen dorpje waar ik twee weken geleden was’, denk ik. Wat zou die denken van dat bont en bloot vermaak, van die klanten met geld maar zonder schaamte? Voelt hij zich in de hemel of in de hel? En hoe beschrijft hij het aan hen die hij heeft achtergelaten? Of zwijgt hij erover als een graf?
14 Juni 2006