Als er sneeuw voorspeld wordt en je wil dat het zo hard sneeuwt dat ze de scholen moeten sluiten, dan moet je het volgende doen:

leg voor het slapengaan een lepel onder je hoofdkussen, doe je pyjama achterste voren en binnenste buiten aan en spoel ijsblokjes door het toilet. Die toverformule werd me onthuld door twaalfjarige Jack Schickler die gisteren met zijn ouders op bezoek was. “Het werkt”, zei hij toen we lachten, “de laatste keer dat we het deden viel er een halve meter sneeuw, vier keren meer dan voorspeld, en we hoefden niet naar school". Dat was een week geleden. Vanmorgen verwittigde de radio dat er een nieuwe sneeuwstorm op komst is. Daarna werd er een schoenmaker geinterviewd die zei dat we beter geen leren schoenen aandoen in de sneeuw. "Het strooizout maakt vieze witte kringen en doet de zolen los komen", zei hij. Voor de rest had hij geen klachten over het weer want "na elke sneeuwstorm komen de mensen met bergen schoenen en laarzen aandraven". Het heeft al wat afgewinterd in de stad. Voorlopig is er 1,46 meter sneeuw gevallen. Wat burgemeester Bloomberg tot net onder de kin zou reiken, zo berekende de New York Times. Op tweede kerstdag kregen we de eerste volle laag. De stad was heerlijk lam gelegd. De witte watten stilte was, voor even toch, bijna compleet. Mijn straat werd pas na drie dagen geruimd. Mijn buurt leek een ondergesneeuwd dorp. Ik genoot er vooral 's avonds van. De houten Victoriaanse villa's en het stenen kerkje en de aanpalende pastorij in Engelse Tudor-stijl in de straat achter de mijne gaven me het gevoel dat ik door een 19de eeuwse prentkaart wandelde compleet met zacht maanlicht dat de sneeuw deed glinsteren. Al wat ontbrak waren de belletjes van de sleeen getrokken door paarden waarmee de mensen zich hier in lang geleden winters verplaatsten. Er lag nog een halve meter sneeuw toen we na nieuwjaar het vliegtuig namen naar Peru waar het zomer was. Op de terugvlucht verwittigde de piloot ons dat de temperatuur in New York “een zwoele” min 15 graden Celsius bedroeg, 40 graden kouder dan vanwaar we kwamen. Een collectieve rilling ging door het vliegtuig.

In mijn achtertuintje lag er nog meer sneeuw dan toen we vertrokken. Een verfrissend zicht als je net uit Peru komt maar voor veel New Yorkers was de lol van het witte wonderland er duidelijk af. Mensen kloegen steen en been over het weer, het leek Belgie wel. En de winter was nog niet eens halfweg. Dan viel op 26 januari, dankzij Jacks magische formule, nog eens een halve meter sneeuw. Op 2 februari, terwijl Egypte op zijn kop stond, trok er een monsterstorm door het land. In New York werden we getracteerd op een cocktail van sneeuw en regen die spiegelglad vastvroor op de wegen en sneeuwhopen. De volgende ochtend deed de zon de stad er uitzien alsof er een laag kristal was overgegoten. Het sneeuwruim-budget van de stad was halfweg de eerste storm al opgesoupeerd. De winter brandt een gat in de stadskas. Ook door de schade aan de infrastructuur. Veertig ploegen van de wegenwerken zijn dag en nacht in de weer om de kuilen in de wegen te vullen die soms zo diep zijn dat je auto naar de vaantjes is als je er in rijdt. Al die autoschade is dan weer goed voor de New Yorkse garagisten. Verkopers van sneeuwschoppen en andere sneeuwruim-alaam doen ook gouden zaken. Een grote doe-het-zelf-zaak in Brooklyn rapporteerde dat ze sinds eind december wekelijks 800 sneeuwschoppen verkocht. Zo’n sneeuwschop is goed voor het voetvolk maar voor de high society is er high tech, zoals de 20.000 dollar kostende Ventrac Compact Tractor. Die zorgt er onder meer voor dat het brede voetpad nummer 15 Central Park West, een van Manhattans meest exclusieve adressen, er uitziet alsof er nooit een sneeuwvlok op is neergedwarreld. Het was dan ook met enige enig leedvermaak dat Business Insider enkele dagen geleden een foto publiceerde van een van de bewoners, Lloyd Blankfein, de topman van Goldman Sachs, terwijl die van zijn keurig voetpad plons recht in een grote poel sneeuwbrij stapte. En natte voeten had, net als de rest van ons.

9 februari 2011