De twee tot in de puntjes verzorgde Chinese vrouwen die net uit de kerk komen, bekijken me nieuwsgierig en geamuseerd. Met mijn grote zonnebril, lange gele rok uit Turkije, t-shirtje uit Harlem, wijde armband, hondje aan de leiband en een bussel hout die ik met mijn vrije hand op mijn linkerheup steun, val ik zo te zien zelfs in New York op. Enkele minuten later zet ik mijn houtvracht af in mijn achtertuintje bij de rest van mijn gevonden voorraad. Ziezo. Genoeg voor een zomeravond gratis vuur- en grill-genot. Wat later ontdek ik in de keuken dat er geen warm water is. Ha. Een kapotte waterverwarmer. Zet u in de rij goede vriend bij de kapotte droogkast, wasmachine en sinds gisteren ook de auto. Maar daarom niet getreurd. Ik vul twee grote kookpotten met water en zet ze in de zon. Enkele uren later was ik er mijn haar mee in de keukengootsteen. De temperatuur van het water is perfect. Wat een verspilling om water met gas te verwarmen, zeg ik met zomerse overmoed tegen Tom. Tegen de avond heeft hij de waterverwarmer hersteld. Om dat te doen moest hij gaan liggen tussen de ingewanden van de wasmachine die hij op de keldervloer had gedeponeerd tijdens een van zijn koppige maar vruchteloze hersteloperaties. De droogkast beweert hij hersteld te hebben maar ik betrouw het niet; ze maakt nog onheilspellend veel lawaai.
"Zullen we dan maar nieuwe machines kopen?" vraagt Tom. Het is niet de eerste keer dat hij de kwestie opbrengt. Niet dat ik hem verplicht om met een mand op het hoofd de was te gaan doen aan de oever van de baai. Hoeft niet, ik heb de luxe ontdekt van een Chinese wasserij in mijn buurt. Jaren liep ik er voorbij zonder er binnen te gaan. Nu doe ik dat met plezier want onze was heeft er nog nooit zo perfect uitgezien.Het roept herinneringen op aan de krakende, rieten wasmand die de man in de blauwe short van wasserij De Zwaan vroeger bij mijn grootmoeder kwam afzetten met de witste en meest perfect gesteven en gestreken lakens ter wereld. "Ik twijfel meer en meer aan of ik nog wel een nieuwe wasmachine en droogkast wil", zeg ik, "vanuit milieu-standpunt is het toch logischer dat mensen die machines delen? Bovendien geven we zo ook nog werk aan Mexicaanse immigranten." In onze wasserij zijn het namelijk niet de Chinese eigenaars die het werk doen maar Mexicaanse meisjes. De telefoon gaat. Het is David, onze garagist. Hij heeft slecht nieuws. De herstelling zal een pak dollars kosten. "Het zal enkele dagen duren voor we de vervangstukken hebben", zegt hij, "is dat een probleem?" Wel nee. Enkele minuten later zoef ik op mijn fiets de heuvel af naar de garage. Onze oude bak staat omhoog gekrikt, zijn zielige buik verroest van 15 jaar parkeren in de zeelucht en in straten waar in de winter obsceen veel zout wordt gestrooid. 's Avonds stel ik voor om het beest bij de volgende grote panne naar de schroothoop te brengen. ‘Hangt ervan af welke panne’, zegt Tom maar hij is akkoord om na deze auto een tijd autoloos te leven. We hebben fietsen, er is het openbaar vervoer en indien nodig zullen we zoals zoveel New Yorkers wel een taxi nemen of een auto huren.
De volgende dag is het 38 graden. Hout sprokkelen, water in de zon verwarmen, autoloos leven... het lijkt pathetisch als je op een dag zoals deze door de winkelstraten van Manhattan wandelt. Hier in Soho tel ik, in drie straatblokken, 29 winkels, waaronder H&M, Zara en Steve Madden, met hun airco op volle toeren en hun voordeuren wagewijd open in de hoop dat de koude lucht voorbijgangers zal binnenlokken. En dat op een dag waarop de olieprijs weer een record breekt.Wat een verspilling. Ik vond de open winkeldeur-politiek al obsceen toen de olie nog twee derden minder kostte maar vandaag is ze ronduit krankzinnig, een slag in het gezicht van iedereen die de energie- en klimaatproblemen ook maar enigszins ernstig neemt. En intussen drukt de stad ons kleine gebruikers op het hart om zuinig om te springen met energie. Want Con Edison, de electriciteitsmaatschappij, heeft op hete dagen de grootste moeite om aan de vraag te voldoen, wat al meer dan eens geleid heeft tot zware electriteitspannes. Maar die koele chique winkels blijven doen alsof olie onuitputtelijk is. Een New Yorks gemeenteraadslid stelde voor om hen een boete van 200 dollar op te leggen per open deur of raam maar zijn collega’s en burgemeester Bloomberg hebben er geen oren naar. Veel groen gezwets van hun kant dat wel maar de commerce een strobreed in de weg leggen, ho maar.
Drie dagen later is de hittegolf gelukkig over. Er zijn zes New Yorkers aan bezweken. De zomer is nog niet eens officieel begonnen. "Hittegolven doden meer Amerikanen dan alle andere natuurrampen samen", staat er in een informatiebrochure van de stedelijke gezondheidsdienst. Ze zijn het dodelijkst wanneer het electriciteitsnet faalt, dus moeten we zuinig zijn, bijvoorbeeld door ijskasten zo weinig mogelijk te laten openstaan. Intussen laat de stad zelf die ijskasten van winkels openstaan.
Enkele NewYorkers maken er een sport van om die ijskasten binnen te stappen om dan ostentatief de deur achter zich dicht te trekken. Ik vind dat hun voorbeeld navolging verdient. Het is maar een kleine verzetsdaad maar als genoeg mensen het doen, zullen de winkeliers de boodschap begrijpen.
13 juni 2008