Nixon maakt zich kwaad. Hij heeft het nochtans beter dan de meeste van zijn soortgenoten...
Meestal staat hij roerloos naar me te staren als ik op mijn ochtendwandeling met de hond aan de tuin in Nixon Avenue passeer waar hij gewoonlijk resideert. Soms zit er een witzwarte poes broederlijk naast de vier keer grotere vogel. Aslan, de hond, heeft al van toen ze nog een pup was geleerd om de twee in respectvolle stilte voorbij te wandelen. De wilde kalkoen die ik ‘Nixon’ heb gedoopt, kijkt letterlijk en figuurlijk op haar neer. Maar vandaag is hij niet op post. Al was het gisteren Thanksgiving, toch ben ik er gerust in dat Nixon niet een van de 46 miljoen kalkoenen was die de Amerikanen gisteren in de pot hebben gedraaid. Hij heeft al verschillende Thanksgivings in onze buurt overleefd, net als zijn soortgenoot in het veel drukkere Battery Park, waar de boten naar het Vrijheidsstandbeeld vertrekken.
In 1973 was het aantal wilde kalkoenen in Noord-Amerika geslonken tot één miljoen maar vandaag zijn er weer zeven miljoen. Er wordt minder op gejaagd en bovendien migreerden de beesten naar de jachtvrije voorsteden. Zelfs in de steden voelen ze zich meer en meer thuis. Niet ver van hier, op Long Island, waar de wilde kalkoen al was uitgeroeid in de 19de eeuw, zijn er opnieuw zoveel dat er dit jaar voor het eerst weer op gejaagd mag worden. Het jachtseizoen duurt gelukkig slechts vijf dagen. Op de eerste dag, de zaterdag voor Thanksgiving, lieten zich slechts vier vogels verschalken. Geen van de jagers was van plan om zijn buit op te eten.
Een lezer vroeg me vanmorgen per email of ik gisteren ook kalkoen had gegeten. Het antwoord is nee. Ik heb zelfs nog nooit een kalkoen klaargemaakt. Slecht ingeburgerd, zeg maar. Amerikanen eten enorm veel kalkoen. Dit jaar werden er ruim 250 miljoen gekweekt, iets minder dan vorig jaar. Dat laatste zou niets met de recessie te maken hebben maar met het feit dat de dieren elk jaar zwaarder worden. Zo zwaar dat de arme donders al een tijd voor 100 procent het resultaat zijn van artificiele inseminatie. Men maakt vooral mannelijke kalkoenen met borsten zo groot dat ze amper kunnen stappen, laat staan vogelen. Want dat borstvlees verkoopt het best. Maar het aanbod is zo groot dat het spotgoedkoop wordt. Deze Thanksgiving kostten bevroren kalkoenen gemiddeld 1,4 dollar per kilo, ruim een halve dollar minder dan vorig jaar. Wal-Mart spande de kroon met kalkoen voor minder dan een dollar per kilo.
Niet elk kalkoen-ras is geschikt om zich zo te laten opblazen. Meest geliefd is de Broad Breasted White, een ras dat snel groeit, veel wit vlees heeft en gedwee genoeg is om te leven in een kweekfabriek . Lang duurt dat leven niet. Geef het beest14 weken eten en het is klaar voor de slacht. Trager en natuurlijker kan ook maar dan betaal je wel navenant. Biologisch gekweekte, zeldzame oude rassen zoals de Black Spanish en Bourbon Red kalkoen die ‘pas’ na 28 weken de kop worden afgehakt, kostten in de dagen voor Thanksgiving 20 dollar per kilo, tot 20 keer meer dan in een gewone supermarkt. Ondanks de krisis gingen die dure vogels vlot van de hand maar het totale aanbod -30 000 stuks- was dan ook maar groot genoeg voor een kleine elite.
Aldus mediterend over het treurig lot van de ‘tamme’ kalkoen ben ik aan het einde van Nixon Avenue gekomen waar een politiewagen geparkeerd staat. Vanachter de auto klinkt er opgewonden geroep. Ik herken Nixon die er zeer kwaad uitziet. De agenten zitten in hun auto te lachen, de ramen moedig open. "U gaat hem toch niet meenemen?" vraag ik ongerust. "Nee, nee", zegt de agent die achter het stuur zit, een jongen nog eigenlijk, "we plagen hem maar wat". Hij toont een gsm waarmee hij het koleirig gekakel van Nixon heeft opgenomen en afspeelt door de megafoon van de patrouillewagen. "Hij praat tegen zichzelf", proest de andere agent die ook iets scoutsachtig heeft, “hij maakt zich boos omdat hij een boze kalkoen hoort.” Vorige week pochtte hun baas, politiecommissaris Kelly, dat de misdaad in New York ook dit jaar is gedaald, een trend die nu al zestien jaar aanhoudt. Voor mij niet gelaten als de politie nu tijd heeft om wilde kalkoenen te plagen.
27 november 2009