"Ik ben blij dat ik de High Line kan steunen", zegt onze gastvrouw, Diane von Furstenberg. Maar ze heeft zich van lijn vergist.
We zijn op een receptie ter promotie van het Antwerpse Red Star Line Museum dat in 2013 zijn deuren zal openen in de voormalige magazijnen van de gelijknamige scheepvaartmaatschappij. De Red Star Line verscheepte tussen 1873 en 1934 ruim 2,6 miljoen immigranten naar Noord-Amerika. Ook de in Belgie geboren Diane von Furstenberg kwam als immigrante naar New York. Het Red Star Line Museum ligt de beroemde ontwerpster nauw aan het hart. Een van de aanwezige Antwerpse notabelen beschrijft haar in zijn speech als "the godmother" (meter) van het project. Vandaar dat de receptie op de bovenste verdieping van het hoofdkwartier van haar modebedrijf doorgaat. Alleen al de ligging verklaart waarom ze zich daarnet versprak. Vanop het terras kijken we uit op de 'High Line', een park op een in onbruik geraakte spoorwegviaduct. Die ligt boven de straten, passeerde vroeger door fabrieken en magazijnen zodat er ter plaatse kon gelost worden en is sinds twee jaar veranderd in een prachtige groene oase. Ook van dit project zou je Von Furstenberg de ‘godmother’ kunnen noemen. Samen met haar man, media-baron Barry Diller, schonk ze er 15 miljoen dollar aan. Daarmee prijken ze bovenaan de lijst van de meer dan 60 weldoeners van het nieuwe park. Ze zullen er geen boterham minder om eten, gesteld dat boterhammen soms op hun menu staan. Forbes schat het fortuin van Diller op 1,3 miljard dollar. De aanleg van de High Line heeft intussen al 160 miljoen dollar gekost. Daarbij komt het onderhoud dat jaarlijks miljoenen vergt. De aanleg gaat in drie fasen, elk zo’n 800 meter lang. Morgen gaat de tweede fase open. Als de eerste drukte voorbij is, ga ik een kijkje nemen.
Het is halftien ’s ochtends als ik in Gansevoort Street de trappen opklim naar de High Line. Mijn wandeling begint in het oudste stuk waar snelgroeiende planten en bomen al hier en daar een jungle-effect gecreeerd hebben. Sommigen klagen dat de High Line te veel groen heeft en te weinig bloemen. Dat is een kwestie van smaak. Voor mij is het in de eerste plaats een unieke uitkijkplaats op een gevarieerde soep van oude en hedendaagse New Yorkse architectuur. Sinds de opening hebben al twee miljoen mensen de High Line bezocht, veel meer dan verwacht. Ook op deze dinsdagochtend is het druk. Joggers, ouders en kindermeisjes met kinderwagens, leraars met uitgelaten klassen, toeristen, drie camera-ploegen, parkwachters, onderhoudspersoneel. De pas geopende sectie verschilt niet opvallend van de rest, behalve dat het wandelpad er smaller wordt en dat er een grasveldje is. Een park zonder gras om op te zitten en te liggen, dat kon niet, zo was er geklaagd. Het grasplein is er nu maar vandaag mag niemand erop. Het gras werd de laatste dagen wat te veel bemind. Op een bordje staat dat wegens het letterlijk verpletterende succes besloten werd om het veldje op maandag en dinsdag en na zware regenval te laten recupereren. Wie rust zoekt op de High Line komt bedrogen uit. Rondom worden met veel kabaal dure flats gebouwd. Ondanks de malaise in de vastgoedmarkt is de waarde van gebouwen met uitzicht op de High Line verdubbeld. Ter hoogte van de 26ste straat zie ik nog een stukje van het oude Chelsea van voor de komst van de galerijen en de High Line: een smoezelige bandencentrale en daarachter sombere sociale woonblokken waar hier en daar lakens als gordijnen hangen en airco’s gevaarlijk uit de ramen hellen. Volgens burgemeester Bloomberg is de 115 miljoen dollar die de belastingsbetaler heeft meebetaald aan het park goed besteed. Niet alleen kwam er een gratis toegankelijke attractie bij, het project creeerde ook heel wat tewerkstelling. Er werkten 8.000 bouwvakkers aan de aanleg. Omdat het park een magneet is voor hotels, restaurants en andere attracties -zelfs het Whitney Museum wil zich vlakbij een gebouw zetten- kwamen er nog 12.000 arbeidsplaatsen bij in de buurt. Voorlopig ligt het laatste derde van de spoorwegviaduct er nog verwilderd bij. Er hing lang een vraagteken over maar gezien het succes tot nu toe zit het er dik in dat het hele project zal worden afgewerkt.
16 juni 2011