Sigaretten zijn het meest verkochte product ter wereld" zo las ik nog voor het ontbijt in mijn electronische ochtendkrant. Hallo en voor u ook een goede morgen. Een week geleden hadden we wat vrienden en vrienden van die vrienden op bezoek. We zaten rond een houtvuur in ons tuintje en roosterden vis op de houtskool. De volgende ochtend bij het opruimen telde ik rond een enkele stoel alleen al minstens vijftien sigarettenfilters. Ze lagen rond de plaats waar een van onze gasten, een meisje van begin de twintig, had gezeten. Er waren nog vier andere meisjes van haar leeftijd. Het waren het stuk voor stuk slimme, grappige, onderhoudende meiden die met een sigaret in de ene hand en een wijnglas in de andere honderduit vertelden en als het te pas kwam zongen. Ze bleken allen de theme song van "Prince of Bel Air" van buiten te kennen. Nooit gedacht dat die serie zo populair was. Op zeker ogenblik ging het gesprek over het rookverbod in New York. De vijf meisjes waren van Belgie maar drie ervan wonen in New York. Ze waren het er allemaal over eens: Het rookverbod is een goede zaak. Hun argumenten bleken dezelfde als de mijne, een niet-roker: "Je kleren, haar en huid stinken niet als je thuiskomt, je hoest minder en het eten smaakt beter als er niet gerookt wordt aan tafel". Een van de meisjes zei dat ze het ook helemaal niet erg vond om naar buiten te gaan om te roken. "Het schept een band onder de rokers en ik hou daar wel van", vond ze. "Jullie zijn toch niet zwanger?" had ik half-plagend, half-serieus gevraagd toen ze hun eerste sigaretten opstaken. Ik zat nog met een kater van de avond daarvoor toen een zichtbaar zwanger buurmeisje me op straat een sigaret had gevraagd. "Olga, rook toch niet dat is slecht voor jou en je kindje", zei ik alsof dat haar ineens zou doen ophouden. Olga is ook begin de twintig. De dag daarvoor had ze me samenzweerderig terzijde genomen om te vragen of ik met haar de bus wou nemen naar Miami Beach. 'Het is daar veel makkelijker om crack te kopen op straat dan in New York", zei ze met haar dik Russische accent. Olga is een vogel voor de kat. Ze verwacht haar kind tegen half-november. Ik mag er niet aan denken wat er van moeder en baby zal worden. Olga heeft geen familie in New York, geen werk en geen eigen flat. Gisteravond stond ze weer op de hoek van de straat, bolle buik bloot en een sigaret tussen de lippen. Ik zei maar niets.
Wat zou Barbara Holland hebben gezegd, had ze Olga zien staan? De Amerikaanse schrijfster is net overleden. Ze was 77. Ze had longkanker. Bij het doodsbericht dat naast me ligt staat een foto van haar. Ze staat er mooi op met een deugnietachtige blik. Het moet me een nummer geweest zijn. Ik had haar ook wel eens op bezoek willen hebben, tenminste zolang we buiten hadden kunnen zitten. In 1995 publiceerde ze een verzameling humoristische essays getiteld: "Endangered Pleasures: In Defense of Naps, Bacon, Martinis, Profanity en Other Indulgences". Ze zei dat roken en drinken haar voornaamste hobby's waren. Ze was een feministe die geloofde dat een eigen inkomen en zelf-respect essentieel zijn voor een vrouw. Zelf schreef ze essays, artikels en boeken, waaronder twee kinderboeken, om aan de kost te komen. Ze had een dochter. Of ze gestopt is met roken tijdens haar zwangerschap weet ik niet. In 2007 joeg ze een aantal lezers voor een laatste keer op stang met haar boek "The Joy of Drinking". "Ik word het beu om de les gespeld te worden door vrienden met hun kleine flesjes water en regelmatige bezoekjes aan de fitness-club", legde ze uit in een interview, "we lijken plots te leven in een tijdperk van vrijwillige Prohibitie”. Volgens haar waren gezondheid en fitness maar een excuus voor de verbodzucht. Niet dat ze de nadelen van haar hobby's ontkende. Maar “zelf ben ik niet echt een fan van gezondheid en fitheid", zei ze.
Ik wel. Maar ik vind ook dat wij fans van gezondheid de kunst moeten verstaan om onze gedachten al eens voor onszelf te houden als we bij mensen zoals Barbara Holland of de meisjes in ons tuintje zijn.Tenzij ze zwanger zijn.
14 september 2010