Kunt u me helpen om werk te vinden in New York? Kent u een New Yorker die bereid zou zijn met mij te trouwen zodat ik een verblijfsvergunning kan krijgen? Weet u een goed adres in New York om een kleerwinkel te beginnen? Kent u een galerij in New York waar ik mijn schilderijen kan tentoonstellen? Dat zijn enkele van de lezersvragen die het afgelopen jaar in mijn mailbox tuimelden. Twee trouwlustigen vroegen me zelfs om ex-burgemeester Giuliani op te trommelen om hun huwelijk in te zegenen. Ook hen moest ik teleurstellen. Ze hebben het dan maar zonder Giuliani gedaan. Als troostprijs kregen ze een brief van burgemeester Bloomberg die hen bedankte dat ze New York hadden gekozen om te trouwen. Ze zijn niet de enigen. New York lokt trouwlustigen uit heel de wereld. Ze vinden het decor romantisch maar het krappe Manhattan Marriage Bureau in de Municipal Building waar de twee Belgen “I do” zeiden, was dat alles behalve. Met zijn metaal-detectors, gebarsten tegels, plastieken stoelen, hard neon-licht en lange rijen wachtenden leek het meer op een banaal belastingskantoor.
Maandag 12 januari. Er waait een ijskoude wind door Worth Street, niet ver van het stadhuis. Ik volg een jong, Aziatisch ogend paar dat het gebouw op nummer 141 binnenstapt. Het stralend mooie meisje houdt een boeketje bloemen vast waar een wit lintje aan bengelt. Haar paars bontjasje en witte schoenen lijken uit een vintage-kleerwinkel te komen. "Is het de grote dag?" vraag ik. Ze knikken enthousiast. Ze wonen in de hippe wijk Williamsburg. Zij heet Juliana Um en is binnenhuisarchitecte, hij is Chadwick Shao, website-designer. Het oudere paar dat hen vergezelt zijn zijn ouders. Weten Juliana en Chadwick dat ze een van de eersten zijn die in het nieuwe Marriage Bureau trouwen? Ze kijken verrast. "Toen we vrijdag in de Municipal Building onze trouwpapieren ophaalden, zegden ze ons alleen dat we vandaag naar hier moesten komen", zegt Juliana, “ik ben er wel blij om want het is hier veel mooier". Dat laatste zou burgemeester Bloomberg graag horen. Vorig jaar besteedde hij 12,3 miljoen dollar aan de restauratie van de Art Deco-zaal waar we nu staan. "Ik wil van New York de trouwbestemming van de wereld maken", zei hij. De stad zit diep in het rood. Hoe meer paren in New York komen trouwen, hoe meer dollars in het laatje. New Yorks nieuw trouwpaleis mag in elk geval gezien worden. De luxueuze marmeren vloeren en pilaren, de bronzen schrijftafels, de sierlijke lusters en plafonds zijn perfect gerestaureerd. In het oude bureau moesten de paren bij drie verschillende ambtenaren aanschuiven voor al hun paperassen in orde waren. Nu kunnen ze alles in één keer regelen aan een van de zacht verlichte loketten van brons en steen. Maar zelfs dat hoeft niet. Ze kunnen de formulieren ook on-line invullen of aan een self-service kiosk in de zaal. "Gaat het?" vraagt een stadsbediende aan een stel dat een beetje onzeker met een computers bezig is. Al het personeel is hier supervriendelijk. Dat is hen ongetwijfeld opgedragen maar hun nieuwe, mooie werkomgeving maakt het wellicht een stuk makkelijker. Rigide Vlaamse gemeente-bureaucraten zouden hier iets kunnen leren. De formulieren zijn in 27 talen beschikbaar. Niet in het Nederlands maar wie persé in die taal wil geholpen worden, kan een dienst bellen waar vertalers klaarstaan om trouwers in 170 talen bij te staan. Voor de rest is het simpel. Alles wat een buitenlander nodig heeft om een trouwvergunning te krijgen is een geldig paspoort. De trouwers moeten de vergunning zelf afhalen. 24 uren later kunnen ze trouwen. Hun vergunning is 60 dagen geldig, langer dan sommige Amerikaanse huwelijken duren.
De ontwerpers van de nieuwe trouwzaal hebben aan alles gedacht. Naast de luxueuze toiletten zijn er kleedkamers met grote spiegels en flatterend verlichte make-up-tafels. Daarnaast is er een winkeltje dat bruidsboeketten verkoopt, naai-etuitjes, kammetjes, wegwerp-cameras, elastische, 'one size fits all’- trouwringen van 9 dollar met namaak-diamanten en papieren zakdoekjes van het merk 'Sniff" voor de snel snotterenden.
Het de beurt aan Juliana en Chadwick om een van de trouwkapellen binnen te gaan. Kom gerust mee, zegt het meisje. De kapel is in zacht paars en lavendel geschilderd. De hartelijke ambtenaar heeft geen spiekbriefje nodig. Hij kijkt de jonge man en vrouw beurtelings recht in de ogen terwijl hij de eeuwenoude vragen stelt die ze telkens met “I do” beantwoorden. “You may now kiss the bride.”Juliana en Chadwick geven elkaar lacherig een kuise zoen. Daarna poseren ze voor een grote foto van het stadhuis. Zijn moeder vraagt haar schoondochter of ze haar bloementuiltje mag lenen. "Kom", zegt ze tegen haar man terwijl ze hem meetrekt naar de stadhuisfoto, "laat ons nog eens trouwen.”
Ik wens hun zoon en schoondochter veel geluk. De hele rimram, papieren en ceremonie inbegrepen, heeft hen slechts 55 dollar gekost. Vorig jaar trouwden er 40.000 paren in New York. Dat lijkt veel maar in Las Vegas trouwden er 66.000 meer. De gokstad blijft Amerika’s favoriete trouwbestemming. Huwelijken zijn haar tweede bron van inkomsten na de casino's.
Het wordt steeds drukker in het trouwkantoor. Ik hoor Frans, Russisch, Spaans, Portugees, Arabisch en Hebreeuws. Op een van de fluwelen banken streelt een meisje in een wit mini-jurkje de zwarte krullen van haar kleine zus. "En wat gaat mama straks tegen papa zeggen?" vraagt ze. "I do!", antwoordt de kleine, zo ferm dat iedereen rond haar in een lach schiet.
14 januari 2009