Manhattan was een dicht bebost eiland toen de eerste blanke kolonisten er voet aan wal zetten. Sindsdien zijn de bossen er aan een snel tempo verdwenen. Alleen de noordpunt van het eiland werd ongemoeid gelaten. Die plaats heet nu Inwood Hill park en is het tweede grootste park van Manhattan. In tegenstelling tot het grootste, Central Park, ziet het er nog min of meer uit als in de tijd toen de Lenape-indianen er jaagden. Het was hier dat Hollanders Manhattan ‘kochten’ van de indianen voor het equivalent van 24 dollar. Er hangt nog een plaat in het park om dat commercieel sukses te gedenken. Het gebied rond het park bleef dun bevolkt tot de subway werd gebouwd. Daarna spoelde de ene imigrantengolf na de andere noordwaarts. Ieren, Grieken, joden. Vanaf de jaren 1950 werd de influx overwegend latino. Eerst Cubanen en Puertoricanen, dan Dominicanen die nu de meerderheid vormen in Inwood. De drukke hoofdstraten, Broadway en Dyckman, ogen exotisch. De winkels zijn er goedkoop maar niet alle winkelmeisjes kunnen je in het Engels bestellen.
De latino’s van Inwood maken gretig gebruik van de weiden en speelvelden aan de ingang van het park. Op zonnige weekends zie je er honderden ravotten, voetbal en baseball spelen, barbecuen. Er komen ook toeristen, meestal mensen die de vlakbij gelegen Cloisters bezoeken. Dat ‘klooster’, gebouwd met de brokstukken van vervallen Middeleeuwse kloosters in Frankrijk en Spanje, herbergt de prachtige collectie Middeleeuwse kunst van het Metropolitan Museum. Je hebt er, net als in het park, een overweldigend uitzicht op de Harlem river, de brede Hudson en de kliffen en bossen aan de New Jersey-kant.
Maar de westelijke helft van het park blijft, naar stadse normen, verlaten. Je kunt er soms lang tussen de oude bomen wandelen zonder iemand tegen te komen. Er is een moeras. Er zijn ravijnen en grotten die zelden geexploreerd worden. Alleen daklozen zoeken in die laatste soms een onderkomen. Jimmy Jarvis woonde zes jaar in een van die grotten. Hij was een talentvolle musicus die na een crisis in zijn leven had beslist om zich terug te trekken. De nood aan mensen om zich heen deed hem uiteindelijk verhuizen naar een tehuis voor daklozen in Harlem. In een park in die buurt kreeg hij een kogel door het hoofd. Dader spoorloos. Het jaar was 1989. De misdaad was veel hoger toen. In het verlaten Inwood Hill park was Jarvis veiliger dan in Harlem.
De enigen die de westkant van het park vaak gebruiken, zijn de joggers. Een van hen was Sarah Fox, een 20-jarige studente aan de Juillard-muziekschool. Op een namiddag in mei 2004 ging ze in het park lopen. Ze keerde niet terug. Er werd onmiddellijk een zoekactie ingezet. Het park werd afgezet en uitgekamd. Helicopters en bloedhonden kwamen er aan te pas. Het toont hoe uitgestrekt en op plaatsen moeilijk bereikbaar het park is dat het bijna een week duurde eer Sarah’s lijk werd gevonden. Ze was gewurgd. De dader had haar lijk naakt geposeerd in een rustende houding en er bloembladjes rond gestrooid. Het was een van die moorden die massale aandacht in de media krijgen. Het slachtoffer oogde de blonde onschuld zelve en ze was vermoord overdag in een New Yorks park. Dat is iets anders dan twee drugdealers die elkaar overhoop schieten. De politie stond onder zware druk om de zaak op te lossen. Maar de maanden gingen voorbij zonder dat men opschoot. Dan in december zei de district attorney (onderzoeksrechter/procureur) dat er een verdachte was maar onvoldoende bewijs om hem aan te houden. Spoedig lekten alle gegevens over hem uit: Dimitri Sheinman, een 39-jarige man uit de buurt die als elfjarige uit Rusland was geemigreerd en vader was van een dochtertje van drie jaar. Hij had zich bij de politie aangeboden als een helderziende die hen wou helpen de zaak op te lossen. Toen hij ondervraagd werd bleek hij allerlei dingen te weten die alleen de dader kon weten, zoals welke kleren Sarah droeg (de dader had haar kleren meegenomen) en dat er een stok tussen haar dijen was geklemd. Sheinman beweerde dat hij dat in zijn vizioenen had gezien. De district attorney had daar zijn twijfels over maar vond geen andere bewijzen. In februari 2006 werd Sheinman veroordeeld. Maar dat had niets met Sarah Fox te maken. Sheinman had een man aangevallen in het park omdat die zich boos had gemaakt toen Sheinmans hond zijn zwangere vrouw had besprongen. Hij kreeg een korte celstraf. Toen hij die had uitgezeten, verliet hij New York.
In Inwood Hill Park wordt intussen weer volop gejogd. Heel wat vrouwen die vroeger alleen liepen, doen dat nu wel met een partner. De plaats waar Sarah vermoord werd, wordt nog steeds vermeden. Vandaag, drie jaar later, is die moord nog steeds onopgelost.
12 juli 2007