Ezra was nog een kleine jongen toen Tom en ik naar New York trokken. Zijn ouders waren zo gastvrij ons twee maanden te laten inwonen terwijl we een flat zochten. Ezra was lief en slim, net als zijn zusje Jenny. Vandaag zijn we allemaal samen bij hun ouders voor de 'baby shower' van het derde kleinkind in de familie. Ezra is de trotse nieuwe vader. Het is zijn eerste kindje, een dochter die Vivi heet, kort voor Vivienne. "Mag ik haar nu een beetje vasthouden?" vraagt James. Dat mag maar niet voor Ezra het wichtje nog enkele zoentjes geeft. James nestelt Vivi teder in zijn armen. Hij kijkt al even verliefd naar de baby als Ezra. James is namelijk ook vader van Vivi. Er is zero kans dat iemand ooit zal zeggen dat Vivi op een van haar vaders lijkt. James en Ezra zijn blank, Vivi is zwart. Haar moeder kon en wou niet voor haar zorgen. Ezra en James zagen hun baby en de moeder voor het eerst de dag na de geboorte. Zes dagen later namen de twee papa's het kindje voorgoed mee naar Portland, aan de andere kant van Amerika, waar ze werken en wonen. Vivi heeft veel geluk. Ze had evengoed, zoals zoveel ongewenste zwarte baby's, in een instelling of pleeggezin kunnen geplaatst worden met een onzekere toekomst in het verschiet. In plaats daarvan is ze terecht gekomen in een groot, warm familienest waar ze nooit zal worden uitgestoten. "Ze is een perfecte baby", zegt Ezra, "rustig en tevreden". "Ik moet hem in de gaten houden", plaagt James, "hij doet niet liever dan nieuwe kleertjes voor haar kopen."
Voor ik in slaap val die avond denk ik: Waarom kan heel de wereld niet overeen komen zoals deze familie? Joods, niet-joods, blank, zwart, homo, hetero: iedereen samen aan tafel. Volgens een recent onderzoek ("Counted Out: Same-Sex Relations and American's Definitions of Family", uitgegeven door de Russell Sage Foundation) gaat het die richting uit: voor een meerderheid van de Amerikanen omvat de definitie van ‘gezin’ nu ook homo- en lesbische paren, al dan niet met kinderen. Ook zouden steeds meer Amerikanen aanvaarden dat genen, eerder dan ouders, vrienden of gods wil, verantwoordelijk zijn voor iemands sexuele orientatie. Dat is goed nieuws. Maar enkele dagen na Vivi's feest bleek hoe taai de vooroordelen nog zijn. Verschillende incidenten van onverdraagzaamheid haalden het nationaal nieuws. Het eerste gebeurde in Rutgers University, niet ver van bij Ezra's ouders. De 18-jarige Tyler Clementi die geen openlijke homo was, werd door zijn kamergenoot met een webcam bespied terwijl hij aan het vrijen was met een vriend. Die kamergenoot zette de beelden ter algemeen vermaak op het internet. Drie dagen later sprong Tyler van de Washington Bridge. Hij was amper begraven of twee jongens, niet veel ouder dan Tyler, beroofden een man in het toilet van de Stonewall Inn in Greenwich Village. Ze sloegen hem in elkaar terwijl ze hem homofobe scheldwoorden toeslingerden. In de Stonewall Inn, zowat de bekendste homobar ter wereld! Het was daar dat een politierazzia in 1969 tot rellen leidde die het startschot waren voor de gay rights beweging. Datzelfde weekend folterden negen jongens in de Bronx drie homo’s een hele nacht lang. Dat gebeurde in een wijk die de reputatie heeft homo-vriendelijk te zijn. Mijn buurt had die reputatie ook maar enkele maanden geleden werd een homo-paar er afgeranseld door een bende tieners.
Vanwaar die plotse opflakkering van homo-haat? Het klimaat van bange onzekerheid dat de crisis meebracht is wellicht een factor. Maar het is geen excuus. De grootste schuldigen zijn zij die de frustraties een doelwit geven. Zoals bisschop Eddie Long, het hoofd van een rijke en gezaghebbende zwarte mega-kerk. Long verkondigde dat hij homosexualiteit kon "genezen" en dat homo’s die niet wilden genezen de dood verdienden. U voelt al aan hoe dit gaat aflopen. De bisschop is er intussen al door vier ex-parochianen van beschuldigd dat hij hen sexueel misbruikte toen ze jongens onder zijn hoede waren. Hij kocht hun stilte met geld en dure cadeau’s. Maar nu konden ze niet langer zwijgen.
12 oktober 2010