Bill Clinton, Hillary Clinton, Bette Midler, Christy Turlington, Jennifer Lopez, George Bush senior, Michael Fox, Vanessa Redgrave, Jennifer Aniston, Sigourney Weaver, Naomi Campbell, Tyra Banks, Donald Trump, Spike Lee, Robert De Niro, Danny Aiello, Woody Allen, Kevin Bacon: sommige zag ik van ver, andere van dichtbij. De lijst is niet volledig. Ik woon hier dan ook al een tijd. John Lennon zei ooit dat hij graag in New York woonde omdat de mensen hem op straat met rust lieten. Dat bleek achteraf naief van hem maar zijn woorden indachtig komt het nooit in me op om ongevraagd een bekend iemand aan te spreken. Onlangs overtrad ik toch die gulden regel. Ik grinnik als ik er aan terugdenk. Het had net geregend. De High Line waar het vaak krioelt van het volk, lag er ongewoon rustig bij. Een ideaal moment, vond ik, om op mijn gemakje de grote variatie van bloemen en planten in het nieuwe park op de oude spoorweg aan de westkant van Manhattan te bekijken. Tenminste dat dacht ik tot ik na hooguit vijf minuten wandelen een camera-ploeg met een gevolg van een tiental mensen zag afkomen. Ik herkende het mannetje dat ze aan het filmen waren meteen. Zijn wat onzekere stap, rood vlinderdasje, te krap grijs pak, witte schoenen, kort donker geverfd haar, dikke laag make-up en roodgeverfde lippen. Het was er uit voor ik het wist: "I love your work mister Herman!" Hij gaf me een stralende glimlach. "Thank you!" zei hij bedeesd, helemaal in karakter. Pee-wee Herman! Natuurlijk. Hij was in New York voor de promotie van zijn nieuwe Broadway-productie, "The Pee-wee Herman Show". Een meisje dat bij de cameraploeg hoorde sprak me aan: "Zou u nog een keertje zo enthousiast willen roepen: 'I love you mister Herman'?" Ondanks mijn sympathie voor de acteur zei ik nee want ik ben zelf een slechte actrice. Ook voelde ik me een beetje belachelijk omdat ik Paul Reubens, een grote theater-meneer, had aangesproken met de naam van het personage waarmee hij jaren geleden zoveel Amerikaanse kinderen en volwassenen in theaters en op tv had gecharmeerd. Ook ik hield van zijn gek, chaotisch, beetje stout man-kindfiguur dat verzot was op speelgoed en kitsch. Zijn grote doorbraak kwam in 1985 met Tim Burtons film, "Pee-wee's Big Adventure". In 1991, net toen het vijfde seizoen van zijn tv-show "Pee-wee's Playhouse" ten einde liep, stuikte zijn succes ineen. Hij werd gearresteerd voor schending van de openbare zeden omdat hij zich gemasturbeerd had in een porno-bioscoop in Sarasota, in Florida. Ik was geschokt. Niet door wat Reubens had gedaan maar door de schijnheilige reactie van ‘deftig’ Amerika. Je zou gedacht hebben dat de acteur zich aan een jonge fan vergrepen had in plaats van in het donker zijn eigen kruis te hebben betast. CBS liet zijn show vallen, speelgoedwinkels namen het Pee-wee-speelgoed uit de rekken. Ik had echt medelijden met hem. "Ik ging door een vreselijke periode", zei hij onlangs over die tijd aan The New York Times, "Ik wilde nergens meer naar toe, niemand meer zien." Af en toe kreeg hij nog een bijrolletje aangeboden in films en tv-komedies zoals "30 Rock". Hij speelde die, zei hij, met weinig enthousiasme. Dan, twee jaar geleden, vroegen theaterproducenten in Los Angeles of hij "The Pee-wee Herman Show" opnieuw als theaterproductie wou brengen. Zijn oude collega-acteurs van de Pee-wee serie stonden te springen om terug met hem aan het werk te gaan. De revival-show werd een succes. Judd Apatow, de maker van blockbusterfilms als"Knocked Up" en "The 40-year old Virgin" wil een nieuwe Pee-wee film maken. Afgelopen mei kreeg Paul Reubens een aanbod dat neerkomt op officieel eerherstel: een show op Broadway. De premiere was op 11 november. Het is al een hele tijd geleden dat ik naar een Broadway-stuk ben geweest. Heel binnenkort wil ik nu toch eens naar dat van Pee-wee gaan kijken. En ik ben van plan om op het einde zonder gene te roepen: ‘I love you mister Herman’!
10 november 2010