Iets beweegt in Tom zijn schoen. Het is niet zijn voet want die is samen met de rest van zijn lijf aan het zwemmen in de zee.
Het is iets felblauw en wit en het fladdert: een parkiet! Wat doet dat vogeltje hier op het strand? Het vliegt niet op als ik nader. Misschien is het gekwetst of uitgeput van honger en dorst. In dit hete zand haalt het de avond niet. Man en hond zijn intussen glinsterend nat uit het water gekomen. Rustig, rustig, zeg ik hen, wijzend naar ons gerief. Maar de parkiet zit in de schoen alsof hij er thuis is en de hond al jaren gewoon is. De man haalt er hem voorzichtig uit. Het beestje blijft op zijn hand zitten. Wat nu gedaan? Tom kijkt verliefd naar het kleurige ding maar ik wil geen gekooide vogel. Het lijkt me verschrikkelijk om daar elke dag op te moeten kijken. We wandelen terug te naar de parking. De vogel, de flirt, is intussen tot op Tom zijn schouder geklommen. Een kwartier later, tegen dan zit hij als een gekke versiering boven op Tom zijn pet, staan we aan de auto. Ik heb onderweg alle voorbijgangers aangeklampt maar geen van hen was een parkiet kwijt was of wou er een adopteren. "Ik hou van serendipiteit", zegt Tom. Volgens de dikke Van Dale is dat de gave om toevallig mooie dingen te vinden waar men niet naar op zoek is. Onze twee poezen, onze drie honden, drie kwart van onze inboedel: ons leven hangt aaneen van serendipiteit. “Er is vlakbij een dierenwinkel”, zeg ik gelaten. Veertig dollar lichter wandelen we met een zak vogelvoer en de parkiet in een kooi naar buiten. Tegen de tijd dat we onze straat inrijden, hebben we beslist om de vogel te noemen naar de plaats waar we hem vonden: Shoe. Je mag ook ‘chou’ schrijven, en het beest chou-chouke noemen. Vanwege zijn kleur krijgt hij nog de voornaam Blue en vanwege zijn zachte pluimpjes de middelnaam Suède.
De kooi krijgt een plaatsje in de keuken, buiten het bereik van de hond die, eens in huis, plots door heeft dat ze er een rivaal heeft bijgekregen. De volgende ochtend is de kooi leeg. De deurtjes zijn nochtans dicht. Shoe zit hoog op de ijskast. De hond houdt de vogel zo intens in de gaten dat ze zelfs niet wil eten. Hoe is Shoe ontsnapt? Tom pleit onschuldig. Shoe laat zich makkelijk vangen. Als hij weer binnen zit, toont hij meteen hoe hij het deed: met zijn bek schuift hij een deurtje omhoog en glipt naar buiten terwijl het traliehekje achter hem dichtvalt. Vijf minuten later zit hij natuurlijk weer vast, de deurtjes nu extra beveiligd. Enkele uren later zie ik hem met zijn bek hevig rukken aan de tralies. Zie je wel.
De volgende dag ga ik naar de dierenwinkel waar ik mijn hondevoer koop. "Parkieten zijn vervelen zich makkelijk, zeker als ze alleen zijn", zegt de winkelierster. Me wat belachelijk voelend leg ik 15 dollar op de toog voor een roze spiegeltje waar een belletje aan bengelt en een soort witte schelp met bananensmaak die de parkiet gegarandeerd zouden moeten entertainen. Ik ben sceptisch maar Shoe blijkt in de wolken met zijn cadeautjes:vrolijk kwetterend doet hij eindeloos neuze-neuze met zijn spiegelbeeld en ook van het belletje kan hij niet genoeg krijgen. Aan de tralies heb ik hem niet meer zien rukken. Maar we denken toch aan een ruimere kooi. Door Shoe zijn we ook in een kooi beland: die van de consumenten van huisdierenbenodigheden. Hier in de VS hebben die vorig jaar 55 miljard dollar afgedokt. Een nieuw record, ondanks economische krisis. Evenveel als het bruto nationaal product van Wit-Rusland. De sector blijft groeien, zoals onlangs bleek op de jaarlijkse beurs van huisdieren-dingen in Orlando. Naast het vertrouwde aanbod werden er niet minder dan 3000 nieuwe artikelen voorgesteld. Dingen die je verwacht zoals een enorme keuze aan biologisch, zogezegd pure natuur-dierenvoedsel. Andere die te gek zijn om los te lopen. Zoals het peperdure Australische bergbron-water met vitaminen voor honden. Of de aromatische kaarsen met namen als "Fart&Away" voor wie moet leven met een winderige hond. En Neuticles, prothese-teelballen voor gecastreerde honden en katten, die 1.000 dollar het paar kosten. Volgens de makers helpen ze om "uw huisdier er weer natuurlijk te doen uitzien, zijn zelfachting op te krikken en hem over zijn trauma te helpen".
9 juni 2011