Het is vandaag precies een jaar geleden dat ik met mijn enkele maanden oud Turks straathondje van Istanboel naar New York vloog. Toevallig zit ik vandaag weer in het vliegtuig, nu richting Belgie. Aslan, die intussen een flinke hond is geworden, heb ik dit keer niet meegenomen. Ze blijft bij mensen die zelf twee honden hebben waar ze mee kan stoeien in een bos en zwemmen in een vijver. Het is haar derde "vacantie" daar. Aan haar enthousiasme te zien als Julie en James haar komen oppikken, heeft ze het zeer naar haar zin bij hen. De twee twintigers verhuisden vorige zomer van de stad naar een blokhut op twee uren rijden van New York. Zij werkt in een dierenasiel. Hij verdient wat geld als klusjesman. Als ze binnenkomen is er op TV net een persconferentie van Obama bezig. "En heeft hij al iets zinnig verteld?" vraagt James op een spottend toontje. Beeld ik het me in of zie ik een flits van haat in zijn donkerbruine ogen? Ik kijk blijkbaar geschrokken want zijn vriendin zegt verontschuldigend: "Ik weet dat het ongewoon is voor jonge New Yorkers maar wij zijn geen Obama-fans." Zijn ze Republikeinen? "Van thuis uit wel", zegt Julie, "maar zelf zijn we dat niet in de traditionele zin". "Progressieve Republikeinen dan?”, raad ik, “Die heb ik hier nog niet over de vloer gehad.” "Dat zijn we nu ook weer niet", protesteert James. Wat hebben ze tegen Obama? “Hij kan het goed zeggen”, vindt James, “maar eigenlijk is hij dom en onbekwaam. Bovendien is hij gevaarlijk. Hij wil de grondwet veranderen, het recht op wapenbezit afschaffen. Als hem dat gelukt is, zal enkel het leger, waarvan hij opperbevelhebber is, nog wapens hebben. Dan kan hij zonder slag of stoot het communisme invoeren." Het ligt op het puntje van mijn tong om te grappen dat sommige van mijn vrienden blij zullen zijn met dit nieuws maar James ziet er een tikkel te serieus en te opgewonden uit. "James is opgegroeid met wapens", zegt Julie op licht sussende toon, "hij heeft een hele collectie. Al zijn familieleden en vrienden hebben wapens. Hij heeft me er ook leren mee omgaan. Je kent de slogan: Guns don't kill, people kill. Sinds ik hem ken, heb ik geleerd dat dit waar is." James knikt. "Als Obama onze wapens probeert af te pakken, is het opstand. Al mijn vrienden denken er ook zo over." Ik kijk naar mijn hond die de hele tijd al, kop tussen de poten vol verwachting kijkend, klaar ligt aan de voordeur om te vertrekken. Ik ben ineens niet meer zeker of ik haar nog aan Julie en James wil meegeven. Ik had geen flauw vermoeden dat deze op het eerst zicht vriendelijke, eerder bedeesde jongeren er zo’n radicaal- rechtse ideeen op nahielden. Is mijn hond wel veilig bij hen? Wat als hun vrienden op bezoek komen, te veel drinken en voor de lol beginnen schieten en Aslan door een verdwaalde kogel geraakt wordt? Wat moet ik doen? Mijn vliegtuig vertrekt straks. Tom is al in Belgie. Het is alsof James mijn gedachten leest want hij zegt, plots veel kalmer: "Luister, bij ons thuis komen enkel mensen binnen die op een verantwoorde manier met wapens omgaan. Ons zul je bijvoorbeeld nooit in dronken toestand op jacht zien gaan." De tijd dringt. Zowel zij als ik moeten vertrekken. "Ben je niet bang van de Mexicaanse griep?" vraagt James nog. "Nee", zeg ik. "Ik wel hoor", zegt hij, "ik zou nu voor geen geld van de wereld een vliegtuig willen nemen." Dat verbaast me niet. Van paranoia over Obama naar paranoia over een virus is het maar een kleine stap. Julie opent het achterportier van haar SUV. Aslan wipt meteen op de achterbank en vleit zich tevreden neer. James en Julie zwaaien nog even voor ze wegrijden. Aslan daarentegen doet niet eens de moeite om me na te kijken zoals trouwe filmhonden dat doen met grote mistige ogen als ze van hun baasjes worden gescheiden.
De volgende dag mailt Julie me een tekst getiteld: A Little Gun History. Het is een lijst van landen zoals China, Rusland, Duitsland en Turkije waar de staat individueel wapenbezit verbood en daarna terreur ontketende en massamoorden van burgers organiseerde. De moraal van het verhaal: als die miljoenen burgers zich niet eerst hadden laten ontwapenen, dan zouden ze niet door hun eigen overheid zijn afgeslacht. "Strong stuff", schrijf ik terug naar Julie, "maar er is een klein probleem, er staat geen enkele bronvermelding bij." Ze antwoordt dat ze de bron heeft proberen achterhalen maar daar niet in geslaagd is, ook al wordt de tekst op tal van internet-sites als evangelie verkondigd. Ter informatie stuur ik haar op mijn beurt een tekst met het verzoek die aan James door te geven. Het artikel, uit The New York Times van vandaag, gaat over Obama’s jaren als professor aan de University of Chicago.Volgens het stuk is hij de eerste president die zo’n grondige kennis bezit over grondwettelijk recht. Dom en onbekwaam, James? Ik maak me geen illusies: het artikel zal zijn idee fixe over Obama als onbekwame mooiprater en bedreiger van het godgegeven recht om zich tot de tanden te bewapenen niet veranderen. De volgende dag krijg ik een mail van hem. 'Aslan is gaan zwemmen met onze hond Jada. Zie bijgesloten ook de tekst over het voorstel dat Obama bij de VN heeft ingediend om wapenbezit wereldwijd te verbieden." "THEY ARE AFTER US!" (‘ze hebben het op ons gemunt’), heeft iemand boven die tekst getypt in paniekerige hoofdletters. Ik merk dat James een email-adres heeft gekozen dat begint met 'JamesRambo', naar de stoere, schietgrage filmheld. Als Aslan nu maar geen Rambo-hond wordt.
6 mei 2009