Ik heb die Chinese oude man al eerder gezien hier in Chelsea. Enkele weken geleden. Hij viel me op omdat hij zo tenger leek. Met veel moeite duwde hij een supermarkt-wagentje voort dat vol lag met spullen die deden vermoeden dat hij dakloos was. Ik herinner me nog dat hij bezorgd opkeek naar de donkere wolken die boven ons samenpakten. Vandaag is het ook koud maar gelukkig schijnt de zon. Diepgebogen duwt hij zijn karretje de straat over. Aan de overkant staat een al even boordevol karretje in de parkeerstrook. Beide wagentjes zijn in dezelfde ingenieuze stijl volgeladen. Wat er niet in kon hangt in kleurige plastiekzakken aan de buitenkant geknoopt. Aan de overkant gekomen buigt de man zich over zijn tweede karretje. Hij herschikt een en ander en duwt het dan verder, zijn eerste karretje tijdelijk achterlatend. Na een tiental meters stopt hij om het te gaan halen. Zo kruipt hij langzaam voort op de17de straat. Ik vraag me af wat hij geeten heeft eergisteren op Thanksgiving. Het ministerie van Landbouw liet deze week weten dat 49 miljoen Amerikanen aan voedseltekort lijden.
De 17de straat ligt er nog verlaten bij. Het is nog geen 9 uur. Chelsea slaapt zoals gewoonlijk zijn roes uit op zaterdag. Gelukkig. Voor de neergelaten ijzeren rolluiken van een restaurant staat een halfnaakte oude blanke man. Zijn broek is neergezakt tot op zijn schoenen. Hij moet net zijn darmen geleegd hebben. Hij veegt zich af met een reclamefolder.
Vijf minuten later sta ik op de markt in Union Square. 25 soorten pepers, 20 soorten aardappen en tonnen andere groente, fruit, bloemen, vis, vlees, kaas, melk, boter, brood, gebak, wijn: van alles het beste. Aan de overvloed te zien, zou je denken dat het Thanksgivingfeest nog moet komen. Vlakbij in sportzaak Paragon ziet het jonge personeel er nog slaperig uit. Misschien zijn ze nog aan het bekomen van gisteren, Black Friday, de drukste en langste winkeldag van het jaar. Ik koop een voorraad van de beste wintersokken en ondergoed voor Tom en mezelf. Ik heb twee excuses voor mijn uitspatting. Ik ben al in minstens een jaar niet meer in een kleerwinkel geweest en Tom is vandaag jarig. Maar wat is veel geld? Voor het bedrag dat ik net uitgaf, kun je in Manhattan nog geen garage huren, zelfs geen kamertje met gedeelde keuken en badkamer voor een week.
Deze namiddag zullen in Chelsea en andere trendy wijken van New York weer massa's volk rondlopen. Wezens zoals de twee mannen die ik vanmorgen tegenkwam zullen dan weer schuilen in de menigte tot ze, zoals elke late nacht, weer alleen achterblijven. Het is krankzinnig als je erbij stilstaat. In Chelsea alleen al, financiele crash of niet, wordt er opnieuw zes dagen per week gebouwd en gerenoveerd als gek. Riante flats met zicht op de High Line, het nieuwe park op een in onbruik geraakte spoorwegviaduct, gaan voor miljoenen dollar van de hand. Niet ver vandaar, rond de oude vleesmarkt, blijven er nieuwe fuif-clubs openen. Zoals vorige week de 'Bunker': een danstent in een serie schaars verlichte 19de eeuwse gewelfde bakstenen kelders waar tijdens de burgeroorlog een hospitaal en meer recent een S&M-club waren ondergebracht. Geef ons brood en spelen. Eind november opende in het voormalig kantoorgebouw van The New York Times een 25 miljoen dollar kostende bowling met 50 banen, nightclub, sportbar en restaurant. Geld genoeg in New York en het rolt weer. De kunstveilinghuizen, de duurste winkels, traiteurs, restaurants en plastische chirurgen doen weer gouden zaken. Straks worden opnieuw gulle eindejaarspremies uitbetaald in Wall Street. De vijf grootste banken alleen al gooien er 89,5 miljard dollar tegen aan. Intussen krijgen 95.000 New Yorkers te horen dat ze op 31 december hun werklozensteun verliezen omdat ze ze limiet van 99 weken bereikt hebben. Voor 190.000 van hun stadsgenoten dreigt datzelfde vonnis op 1 mei. Wie van geen hout pijlen weet te maken, kan bijstand aanvragen. De meerderheid zal niet in aanmerking komen maar wie dat toch doet zal 130 dollar per week krijgen. In de meeste gevallen is dat goed voor drie dagen huur.
1 december 2010