Tijdelijk aan de wereld ontsnappen: sommige van mijn beste vrienden zijn daar meesters in. Ik niet. ‘s Nachts terwijl ik in bed lig, rennen dingen die ik overdag heb gezien, gehoord of gelezen, dingen waar ik niets aan kan veranderen, wild door in mijn brein. Reed taxichauffeur Tariq Chadib enkele meters met die agent op zijn motorkap of een, twee, drie of vier kilometer? In elk bericht over het incident stond een andere afstand, een andere versie. Wie te geloven? De opgewonden politie, de even opgewonden taxichauffeurs, de elkaar tegensprekende journalisten? Waarom was er in die taxi geen passagier zoals ik die in alle kalmte -ja ja- aan de wereld zou uitleggen wat er precies is gebeurd? Case closed. Een andere krantekop komt op me afgestormd. "Nieuwe migrantenjongeren zijn 'tikkende tijdbom'”. Bangmakerij! Iemand -ik!- moet dit morgen hoogst nodig zeggen tegen de journalist die dit schreef. Wat weer een andere krantenkop oproept: "Helft Brusselse moslimleerlingen antisemitisch". Van wie hebben ze het geleerd, denk ik en door mijn brein marcheert een stoet van deftige Belgen die me zonder gene nijdige prietpraat verkochten over de joden die, zo hadden ze gehoord, “de plak zwaaien in New York”. Dan duikt er een foto op, drie kruisen voor verdronken Afrikaanse vluchtelingen in Lampedusa, gevolgd door een andere foto, een man op een bouwwerf die door de politie in de boeien wordt geslagen. Zijn "misdaad": hij kwam uit een arm land en werkte zonder de juiste papieren voor een loon waarvoor de meeste Belgen niet uit hun bed willen komen. Waar zou die man op die foto nu zijn? Slaapt hij, of ligt hij te woelen, denkend aan zijn gezin, ver weg? Slaapt de voorzitter van Dexia nu op beide oren? Ligt Michele Martin te snurken? Droomt Kadhafi van glorie?
Ik word te vroeg wakker met een suffe kop. Gelukkig is het weer een mooie dag. De oranje-rode rozen aan de witte gevel van mijn logeerplaats ruiken heerlijk. Ik fiets naar Vrasene. Zomaar. In de dorpskern rij ik langs zonnebank-centrum Oase. "Bruinen zonder afspraak, niet bruin, geld terug", staat er in de etalage. Na al het geschimp op “de bruinen” dat ik de laatste weken van witte Belgen hoorde, doet die belofte me proesten. Terug in mijn tijdelijke thuis trakteert mijn gastvrouw me bij het ontbijt op een mooi verhaal over ‘de Vreugdezaaiers’, kinderen van Algerijnse en Marokkaanse afkomst die in de jaren 1960 en '70 de zomervacanties bij gezinnen als het hare doorbrachten. Ze kwamen uit de Parijse banlieus. Sommige waren amper drie jaar oud. Toen mijn gastvrouw haar eerste gast-kindje ophaalde, waren de kleinsten aan het huilen in de wachtzaal. “Amai”, zei haar zoontje Jo die bij haar was, “zijn dat vreugdezaaiers?” ‘De Vreugdezaaiers’ was een initiatief van een Belgische pater. Een katholieke organisatie die moslim-kinderen plaatste, dat zou nu misschien controversieel zijn maar toen was dat niet zo’n punt. Over godsdienst werd er niet gepraat. Een van de kinderen, Zinedin, kwam zes zomers na elkaar, tot zijn vijftiende. Zijn vader was 14 toen hij van huis wegliep omdat hij van zijn vader boer moest worden. De jongen had andere dromen en sprong op een boot naar Marseille. In die havenstad overleefde hij door klusjes op te knappen. Beetje bij beetje werkte hij zich op. Tegen de tijd dat zijn eigen zoontje naar Belgie op vacantie kwam, had hij een bloeiende handel op een Parijse groentenmarkt."Veel van de kinderen kwamen uit echt arme gezinnen die soms vreselijke dingen hadden meegemaakt in Algerije tijdens de onafhankelijkheidsoorlog. Zinedin kwam niet uit zo’n arm gezin. Zijn ouders stuurden hem naar hier omdat ze het zo druk hadden en bang waren dat hij bij een jeugdbende zou verzeild geraken. Ze zijn hier nog een week op bezoek geweest . Het waren heel lieve, heel intelligente mensen. Ze hebben ons ook bij hen thuis uitgenodigd in Parijs. We werden er als koningen ontvangen." Hoe het intussen met Zinedin gaat, weet mijn gastvrouw niet. Zou hij vannacht goed geslapen hebben?
17 Mei 2011