Vaarwel, president Bush. Ik ken niemand die u zal missen. Onder uw bewind lijken alle grote problemen nog groter te zijn geworden. Acht jaar nadat het Opperste Gerechtshof besloot dat u de verkiezingen won ook al kreeg uw tegenstander meer stemmen, laat u een wereld achter met meer geweld, meer vervuiling, meer klimaatstoornis en een globale economie die bang in de afgrond staart. Toegegeven, dat is niet allemaal uw fout. Maar u hebt uw steentje bijgedragen met uw macho-gedoe, uw koppige weigering om de klimaatscrisis ernstig te nemen, uw kortzichtige jacht op winst op korte termijn. Op de keper beschouwd is het haast een wonder dat uw partijgenoot nog 46% van de stemmen kreeg. Proficiat John McCain, geen andere Republikein had het beter gedaan, met of zonder Sarah Palin. Hier waren zijn kiezers dun gezaaid, te oordelen aan de vele glunderende gezichten die de dag na de verkiezingen in de straten van New York te zien waren. Het was alsof er een collectieve zucht van opluchting werd geslaakt. Opluchting dat u spoedig zal vertrekken.
Vandaar dat ik hier niemand tegenkom die u zal missen. Dat wil niet zeggen dat u niet gemist zal worden. Het betekent enkel dat ik niet in de juiste kringen verkeer. Kringen van wapenproducenten bijvoorbeeld of van oliebaronnen of lobbyisten van ‘Big Pharma’. U was hun loyale vriend en hielp hen fabelachtige fortuinen verdienen. Zij vrezen nu wellicht dat de vette jaren voorbij zijn.
Nu uw opvolger verkozen is doet u iets waarvan u nog maar zelden beschuldigd werd: hard werken. Die indruk krijg ik toch als ik het tempo zie waaraan het Witte Huis tegenwoordig nieuwe maatregelen uitvaardigt. Zo heeft u nog gauw reglementen doorgevoerd die krachtcentrales meer laten vervuilen en die hen toelaten om in de directe omgeving van nationale parken te bouwen; die het licht op groen zetten voor uranium-ontginning vlakbij de Grand Canyon, ondanks het gevaar dat uranium in de Colorado-rivier zal terechtkomen en zo in het drinkwater van Los Angeles, Phoenix en Las Vegas; die ‘Big Coal’ toelaten om heuveltoppen te ontginnen en hun afval in de valleien en rivieren te dumpen, alweer ondanks de gevaren voor het drinkwater; die de grijze wolf van de Bedreigde Diersoorten-lijst halen zodat er kan op gejaagd worden, ook al daalt hun aantal, enzovoort... Op weg naar de uitgang wil u blijkbaar nog één keer Sinterklaas spelen voor uw vrienden. Helaas is het milieu daar de pieneut van. “Apres moi, la déluge”, lijkt u wel te denken. Ik hoor het u al zeggen met uw Texaans accent.
U hebt uw opvolger een mooie puinhoop achtergelaten. Wat zal hij ermee aanvangen? Uw oude tegenstander Al Gore meent alvast te weten wat hem te doen staat . In een opiniestuk in de New York Times ontvouwde hij een vijfpuntenplan dat Obama moet uitvoeren om zowel de economie als het klimaat te redden. Zijn plan zal niemand verbazen. Massale investeringen in alternatieve energie, in hybride wagens, in een nieuw electriciteitsnet, in de isolering van gebouwen...Allemaal zinnige voorstellen maar al die massale investeringen vereisen natuurlijk massaal veel geld. ‘Vierhonderd miljard investeren in een nieuw superefficient electriciteitsnet’, op papier staat het er snel. Maar dan denk ik toch, ‘Meneer de Nobelprijswinnaar, u hebt makkelijk praten. Waarom deed u geen van die dingen toen u zelf nog aan de macht was?’
En dat waren de goede tijden. De winsten, de Dow Jones, de begrotingsoverschotten, ze gingen allen in stijgende lijn. Dat was wat anders dan de situatie waar Barack Obama mee opgezadeld zit. Obama heeft tijdens zijn kiescampagne gezondheidszorg voor iedereen beloofd, massale investeringen in een groene economie, massale investeringen in het onderwijs en belastingsverlaging voor 95% van de bevolking. Hij erft van zijn voorganger een begrotingstekort dat in het komend jaar zou zwellen tot duizend miljard dollar en de verplichting om de financiele crisis in te dijken, hoeveel biljoenen dat ook moge kosten. Daarnaast heeft hij een stimulus-plan beloofd om de recessie te bestrijden dat ook honderden miljarden zal kosten. Je hoeft geen wiskundig genie te zijn om te zien dat die rekening niet kan kloppen. Tenzij de man in staat is om mirakels te verrichten, en sommige van zijn volgelingen lijken bereid om dat te geloven, zal hij niet al zijn beloften kunnen waar maken. Zal het milieu daar weer de peineut van zijn? Obama’s milieu-adviseur Jason Grumet beweert van niet. “De nieuwe president zal de klimaatsverandering onmiddellijk aanpakken”, zei hij onlangs op een persconferentie, “Mijn advies aan u is: rust goed uit tijdens de feestdagen want 2009 wordt een zeer druk jaar.” Belofte maakt schuld. We zullen met Argus-ogen volgen wat Obama ervan terecht brengt. November 2008