Belgisch weertje", zeg Mary Mattingly lachend als ik druipnat op onze afspraak verschijn. Ze nodigt me uit om binnen te komen in haar kamertje van amper drie op drie meter. Er is net plaats genoeg voor een loftbed, wat rekken met boeken en een kleine zitbank. Enkele haken in de ongeschilderde muren doen dienst als kleerkast. "Wat een fantastisch uitzicht", zeg ik terwijl ik door het raam uitkijk over de East River en de Brooklyn-brug. Mary's kamertje is aan boord van de 'Waterpod', een platschuit die momenteel gemeerd ligt aan South Street Seaport aan de zuidkant van Manhattan, waar ze nieuwsgierig wordt bekeken door de duizenden toeristen die in deze buurt flaneren. De boot ziet eruit alsof hij uit een film genre ‘Mad Max’ is weggevaren. Hij is haar enige thuis sinds ze enkele weken geleden haar flat in Queens opzegde."Ik liep al een hele tijd met het idee rond om een drijvende, honderd procent milieuvriendelijke, autonome woongemeenschap te creeren", legt de 30-jarige multimedia-kunstenares me uit. “Met drie andere kunstenaars heb ik een collectief gevormd .Het project wordt gesteund door een ploeg van vrijwilligers. Niemand van ons is rijk dus is er ook heel wat tijd gekropen in fondsen verzamelen. De huur van de platschuit alleen bedraagt 3600 dollar per maand. De verzekering kost ook een flinke duit. Het plan is om vijf maanden op de platschuit te wonen. Het is een experiment. Global warming doet de zeespiegel stijgen. Een stad als New York is omringd door water en zal zich moeten aanpassen. Wonen op het water zou een deel van de oplossing kunnen zijn." Ze geeft me een rondleiding in de gietende regen. Haar kamertje is deel van wat ze het wooncomplex noemt, een houten constructie met vijf witte buitendeuren die toegang geven tot allemaal even krappe woonruimtes, vier voor de vaste bewoners en een voor gasten. Aan elke klink hangt een zwemvest. De buitenmuren zijn volledig beplakt met foto's van een bos in herfsttooi. "Die foto’s zijn als decor gebruikt in de tv-soap 'As the World Turns' ", vertelt Mary. Al het materiaal op de Waterpod is gerecycleerd. De mooie cederplanken rond de keuken- en doucheruimte maakten ooit deel uit van houten watertorens, van het type dat je nog steeds ziet boven oude appartementsgebouwen in Manhattan, als Afrikaanse hutten in het daklandschap. De metalen afsluitingen rond de groentebedden maakten tot voor kort deel uit van het decor van het Broadway-stuk 'Equus'. De kleurige plastieken zeilen die de metalen geraamten bekleden van de koepelvormige vergader- en energie- en voedselvoorziening-tenten zijn afkomstig van reclamepanelen. In de keuken demonstreert Mary haar 'Rocket'-houtkacheltje. Het kleine buisvormig dingetje is volgens haar super-efficient. "Met enkele stukjes hout kun je water sneller aan de kook brengen dan op een conventioneel gasfornuis", zegt ze. Is er zon dan kunnen ze ook koken met de hulp van hun 'Solar box'. Conventionele electriciteit is er niet op de platschuit. De zonnepanelen op de woonruimte, een windmolen en vier fietsen zijn genoeg om de platschuit van energie te voorzien. "Een uur pedaleren volstaat voor een dag computergebruik", zegt Mary, "je kunt bij ons altijd gratis komen fitnessen." De Waterpod is uiteraard ook niet aangesloten op de waterleiding. De zuiveringsinstallaties waar onder meer rotsen en planten aan te pas komen zorgen er voor dat zowel regen- als waswater drinkbaar worden. De klassieke grote waterverspiller -het doorspoeltoilet- is vervangen door een kompost-toilet. "Normaal zou het moeten volstaan voor vijf bewoners", zegt Mary. "Bezoekers, vrees ik, zullen aan land moeten gaan." Ze wijst naar een witte emmer met aan de bovenkant enkele glazen buizen en draden. "Dat is een 'pico hydro', zegt ze, 'ontworpen door enkele studenten. De bedoeling is dat het energie haalt uit het rivierwater. De techniek wordt al op grotere schaal aangewend in afgelegen plaatsen in landen zoals Honduras en Guatemala. Maar ons systeem werkt voorlopig niet”. Het laatste wat ze me toont is het hok waar vijf legkippen een beetje kouwelijk over de rivier naar Brooklyn zitten te staren. In de Biosfeer 2, het experiment in zelfbedruiping twee decennia geleden in Arizona, was er met momenten voedselschaarste. Zal de Waterpod in genoeg eten kunnen voorzien voor vier mensen gedurende vijf maanden? "We hebben twintig soorten groenten waaronder heel wat aardappelplanten", zegt Mary, "we zijn ook van plan om te ruilen met biologische boeren die hun waren op de groentenmarkten in de stad komen verkopen". Ze lacht guitig. "We gaan ook niet nee zeggen als mensen ons eten geven.” Zelf ziet ze er niet uit alsof ze veel nodig heeft. Ze is klein en hyperslank. Ze is ook niet aan haar proefstuk toe. "Enkele jaren geleden wou ik een pak uittesten dat ik had ontworpen.”, vertelt ze met pretlichtjes in haar donkerbruine ogen. “Het was zowel een kledingstuk als een woning, een tent die kon verwarmd en gekoeld worden. Ik had er onder meer een zonnepaneel op genaaid en een zak met een voorraad vitaminen. Ik heb toen een maand in de woestijn in Oregon geleefd. Mijn vrienden brachten me af en toe wat eten. Ik geloof in een nomadenbestaan. Ik denk dat we een toekomst tegemoet gaan waarin steeds meer mensen zullen moeten leven zonder vaste woonst. Ik vind het mijn plicht als kunstenaar om daar oplossingen voor te bedenken."
www.thewaterpod.org
www.marymattinglyglobal.org
Juni 2009